Sapiéncia Occitània fa 2000 ans

Lo geograf grèc Estrabon (-58 abans lo Crist -25 après lo Crist) contunhèt dins la sieuna òbra Geografia la descripcion precisa d’Occitània al quatrèn libre. Aprés parlar d’aquitans e lemosins balhèt la sieuna impression sus la Provença e lo Lengadòc. Es una descripcion fisica mas atanben del caractèr de las sieunas gents e pr’aquò un document qu’a una valor istorica considerabla del nòstre país.

En tot remembrar que la region de la Celtia Transalpina es devessida en tres partidas pr’amor de lors abitants – aquitans, belgas e cèltas -, soslinhèt tornarmai que los primièrs son plan desparièrs dels autres dos pr’amor de la sieuna lenga mas tanplan per lor fisic e que son mai parièrs dels ibèrs que non dels galatas (cèltas). E fin finala, remarca que tanben lor govèrn es plan diferent.



La Celtica doncas, segon Estrabon, auriá coma frontièras los Pirinèus, lo flume Rhenus (Ren) e qu’arriba al nòrd fins l’ocean e lo Mediterranèu al sud. A l’èst, la region arribariá fins los Alps. Lo flume Garona desseparariá Aquitània d’aquel territòri e entre las sieunas vilas mai importantas i serián Massilia e Narbo.

“La majoritat del país es aigassat per flumes, qualqu’unes an los Alps coma origina, d’autres las montanhas Cemmenus (cevenas) e los Pirenèus, e d’autres arriban encara o a l’ocean o a la Mar Nòstra. Los districtes son pas montanhoses e los camins bons. Se pòt viatjar de flume en flume e las caravanas solament viatjan pauc temps per tèrra – çò soslinhèt Estrabon -. En aquò, lo flume Rhodanus (Ròse) es una granda via de comunicacion pr’amor qu’es la sortida a la Mar Nòstra mediterranèa. Es pr’aquò un dels melhors païses del mond. Tota la provincia de la Narbonitis ofrís de frucha divèrsa e maugrat que i a vinha fins las Cevenas, puèi i a atanben grana, milh menut e noses, e tot tipe de bestial. Es un país amb fòrça populacion pr’amor de sas femnas – plan trabalhairas – e sos òmes qu’ara son pas mai guerrièrs mas paisans”.

Per legir la seguida, rendètz-vos sus Sapiencia.eu !